…


Hava zamanı donduracak kadar soğuktu.Bu şehirde tanıdığım neredeyse herkes abanıyordu var güçleriyle o büyük kapıya benimle beraber.Abanmalıydık da…Çok uğraştık biz bu kapıdan girebilmek için.ele de ben diyordum içimden.Herkesin harcadığı zamandan daha kıymetliydi benim zamanım.Herkesten daha çok uykusuz kaldım belki de…Böyle uyanık kaldım çünkü kendime…Ama bugün sanki ben değilmişim gibi davranıyor bu tarih bana.Ailesinden onca aydır uzak olan,sadece sesleriyle yetinen ben değilmişim,kazandığım şu kasvetli kapıya sahip bu görkemli mektep benim tek ve son umudum değilmiş gibi davranıyor bugünün tarihi acımasızca.Onlarca insan sabah dolgusunu yaptırdıktan sonra eve gitmiş ve daha ilk adımını atar atmaz dişini düşürmüş, ağrıdan sancıdan yerinde duramıyormuşcasına yığılmış sanki bir dişçinin kapısına…Sorun çürük dişe yanlış tedavi değildi aslında,azı dişleri sızlıyor gibi insanların çekilesi bir dünya var kovuklarında…
Hiçbirimiz giremiyoruz içeri.Hocalarımız meçhul,umudlarımız paslı…Bomboş bir uğultu doldurur mu hiç insanın kulaklarını? Sessizlik; patlamış bomba ertesi bir sokak gibi,savaştan yeni çıkmış hâlâ dumanı tüten yorgun bir silah gibi bugün burada…Hissediyordum,üşüyorum.Avuçları kanayacak artık tanıdığım onca insanın,hep aynı hedefe vurmaktan.Ama olmuyor açılmıyor kapımız.Belli ki kapalı bugün bize tüm kapılar.Kapılarda patlak veriyor pansumansız tüm ağrılar…Açamadık tırnaklarımızla kazandığımız kapıyı dahi…Daha ne bekliyorduk ki?Geri döndük.Açmaya çalıştığımız kapı kolları gibiydi,boyunlarımız bükük…Kapıyı tekmeleyen dostlarımdan kaybolmuştu birkaçı çoktan.Birini yerde gördüm henüz çok geçmedi üstünden.Baygındı su istiyordu sanki son çabasıymış gibi…Koştum yanına ama izin vermediler.Taşın suyunu içiyordu en son gördüğümde henüz taştan ekmeğini çıkaramadan hem de…Kıpkırmızı bugün hava.Sağanak taşlı.Birden kayboldu bütün manzara gözümün önünden Simsiyahtı artık her taraf.Kim tuttu birden taşları,arkadaşlarım nerede?Nasıl bir şeydi bu?Göremiyordum artık.Kaç kişi var kollarıma giren el yordamıyla sayamıyordum.Ama sürükleniyordum işte bunu hissediyorum.Annemin hediyesiydi bu ayakkabılar diye bağırmak geliyor içimden.Sürüklenen topuklarım haykırıyor sanki.Annemin içi sızlıyor hissediyorum tıpkı ayaklarım gibi…Durun diyorum duymuyorlar,duyun diyorum anlamıyorlar.Deniz kıyısındaki kum taneleri gibiyiz,bir dalga serildi üstümüze ve sürükler oldu sanki suyun en dibine…Su ağırlaştırdı bedenimizi.Kıvamımız değişti değiliz eskisi gibi artık her şey farklı.Sanki tek hücreli cümleler kurar gibiyim her şeyim zamanın donduğu o yerde kaldı.