Hayat ne kadar garip diye düşünürüm bazen.Bir bakalım geçmişimize kimler vardı kimler yoktu.Belki de dün konuşup dertleştiğimiz ya da gülüştüğümüz bir yakınımız ,arkadaşımız veya iş arkadaşımız yok.Ya yarın ne olacak?Bizler için de aynı şeyler söylenmeyecek mi?Peki ben nasıl anılacağım.İyi,kötü,eh işte,şöyle böyle?Nasıl anılacağım?Bir taraftan nasıl anılınırsa anılsın boşver demek var ama olmuyor işte.İnsan nasıl anılmak istiyorsa o şekilde yaşamalı.Olağanüstü olmaya gerek yok.Zaten insanoğlu başlıbaşına bir olağanüstülüktür.Esas olan sizin içinizdeki siz ne dediğidir.Bir yolda giderken arabanadan ya da başka bir yerde gördüğünüz çocuğa gülümsemeniz ve de onun size gülümsemesi.Ya da sizin hiç tanımadığınız birisine "merhaba" demeniz.Ve kendiniz mutlu huzurlu hissettmeniz ,işte tüm mesele bu.İnsanlar arasında tatlı dilli güler yüzlü ve sempatik olmak kolay değil.Siz bunu yapın tebessüm edin ve çevrenize neşe saçıp,pozitif olun.Şimdi bnları okuyanlar ya bunları yapmak çok basit diye düşünecekler ama soron burada bunları yapamıyoruz.Ya da yapmak istemiyoruz ya da hayat bize engel oluyor.Siz yapın tebessüm edin ve hayat dolu olun,çünkü bu konuda hiçkimse size engel olamaz..
Geriye baktiğınızda kalan tek şey var.Bir varmış bir yokmuş...