Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı...
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir
metod vardı içinde.. Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldığınızda,
hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10
dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"... Cümleyi ilk
okuduğumda çarpılmıştım... Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve
tavsiye bekliyordum... Ama "kendi ölümümüzü ve cenazemizi" düşünmemiz
tavsiye ediliyordu... Tüylerim diken diken oldu ve yazarın
saçmaladığını düşündüm o an... Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya
devam ettim... Diyordu ki; " bunları düşündüğünüzde dünyadaki
yerinizi,dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu,sevdikleriniz ve sizi
sevenler için öneminizi anlayacaksınız. Özellikle insanların sizin için
neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye
çalışın... O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen
kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını
düşünün... Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini
hissedin... Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu
acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın... Bırakın
canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada,
o musalla taşında düşünün kendinizi... Seyredin şu an çevrenizde
olanların yüz ifadelerini... Akıllarından ve yüreklerinden geçen
cümleleri hayal edin...

Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye
başladım... Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm
çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer
yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini...Hayatımda çok nadir bu kadar
canım yanmıştı... görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik
oğlumu... Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu
perperişan... Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o
gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ciğerinden bir parça canlı
canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna.."diyordu acıyan
ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün
birlikteydik, nasıl olur.." diyordu... Bunları seyredip onlara "hayır
ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup... Sonra anladım
yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...

Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide... Belki de hiç aklımıza
gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...
Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN
DOĞDUM... Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"... Sahip
olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için
şükrettim... Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun
perde demişti... Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir
daha açılmamak Üzere kapansaydı... İşte bu final bu yazıyı buraya kadar
okumanıza değmiş olmalı... Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını
getirirseniz buna değer bence... Ben bu akşam melankoliğim ve biraz
abartmış olabilirim... Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın... LÜTFEN ARADA BİR,
BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN, DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yaradan' dan başka bilen yok... İşte
bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi
yapın, ertelemeyin... Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir
edin... Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...
Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama, sevginizi ve
verdiğiniz değeri haykırın onlara iş işten geçmeden... Ve en
önemlisi;
VERDİĞİ -VERMEDİĞİ, ALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİN, TEKRAR TEKRAR
ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A...
CAN DÜNDAR......